Marcowe spotkanie DKK

Na marcowym spotkaniu Dyskusyjnego Klubu Książki panowała wyjątkowo ciepła i serdeczna atmosfera. Tym razem klubowicze postanowili porozmawiać o książkach szczególnie przez nich polecanych – takich, które zrobiły na nich duże wrażenie i które warto polecić innym czytelnikom.

Wśród omawianych tytułów znalazło się „Osobiste doświadczenie” Kenzaburō Ōe – książka poruszająca trudne tematy odpowiedzialności, dojrzewania i konfrontacji z własnymi lękami. [Poniżej recenzja książki]

Zainteresowanie wzbudził także reportaż „Hotel Ziemia. Żyć i mieszkać dobrze” Jo Kurga, który skłonił uczestników do refleksji nad współczesnym światem i miejscem człowieka w globalnej rzeczywistości i jak niewiele potrzeba aby nasze życie stało się lepsze i piękniejsze. Wspomniano również książkę „Przyślę panu list i klucz” Marii Pruszkowskiej, której tematem są dzieje urzędniczej rodziny w przedwojennej Warszawie, zwariowanej na punkcie czytania. Bohaterowie od dzieciństwa karmieni książkami, zżyci z nimi na co dzień, wcielają się w kolejne postacie literackie, przemawiają ich językiem, recytują z pamięci całe partie "Trylogii" czy "Pana Tadeusza". Wszystkie te przygody i perypetie opisane są w sposób oryginalny i pełen wdzięku. Talent narracyjny autorki, optymistyczny pogląd na świat, bezpretensjonalny humor - to zalety, które czynią z książki Pruszkowskiej uroczą lekturę rozrywkową. Również książka „Zwykłe niezwykłe życie” Doroty Sumińskiej spotkała się z bardzo ciepłym przyjęciem –  podkreślano jej mądrość, wrażliwość i piękny sposób opowiadania o codzienności oraz relacjach ludzi ze zwierzętami.

Jedną z bardziej egzotycznych literackich podróży okazała się powieść „Sezon migracji na północ” At-Tajjiba Saliha o zderzeniu kultur, tożsamości oraz historii krajów arabskich.

Spotkanie miało także wyjątkowy, świąteczny charakter. O miły nastrój zadbała Magda, która przygotowała dla wszystkich piękne życzenia świąteczne ozdobione kolorowym motylkiem oraz poczęstowała uczestników pysznymi rogalikami. Z kolei Wiesia zatroszczyła się o piękną, świąteczną dekorację stołu, która wprowadziła wszystkich w nadchodzący, wielkanocny klimat.

Rozmowy o książkach i wspólne dzielenie się czytelniczymi wrażeniami sprawiły, że spotkanie upłynęło w bardzo przyjaznej atmosferze. Była to nie tylko okazja do wymiany literackich inspiracji, ale także do spędzenia razem miłego czasu.

Zapraszamy do przeczytania recenzji: 

„Osobiste doświadczenie” Kenzaburo Oe

„Osobiste doświadczenie” autorstwa noblisty Kenzaburo Oe, to przekład z j. japńskiego.  Oe stawia w niej pytania o odpowiedzialność za drugiego człowieka, za własne dziecko. Główny bohater-mężczyzna imieniem Ptak- zmaga się ze swoimi lękami i wątpliwościami wobec wychowywania niepełnosprawnego dziecka. Jest to opowieść o przemianie bohatera i jego stopniowym godzeniu się z sytuacją.

Z perspektywy głównego bohatera Ptaka rzeczywistość, na którą został skazany, można   porównać do klatki. Przerażony, rozpaczliwie chwyta się wszystkiego, co przyniosłoby  mu choć chwilowe złudzenie wolności. Sięga po alkohol, wdaje się w romans- szuka tak ubłaganego poczucia bezpieczeństwa i komfortu. Przytłoczony powagą sytuacji  i wynikającymi z niej konsekwencjami, nie wytrzymuje i decyduje się na radykalny czyn - skazuje własne dziecko na śmierć, wierząc, że jest to jedyne wyjście z tego więzienia. Zatraca nie tylko moralność, ale przede wszystkim samego siebie. Lecz nawet po dokonaniu takiego wyboru i pozornym pozbyciu się przyczyny cierpienia, nadal nie zaznaje on spokoju. Wciąż targają nim sprzeczne emocje, odczuwa wewnętrzne rozdarcie i…pustkę. Uświadamia sobie, że klatka, z której tak desperacko próbował uciec, jest tylko złudzeniem w jego głowie.  Historia kończy się szczęśliwie. Dziecko zostaje uratowane, a operacja kończy się pomyślnie.

Polecam tę książkę wszystkim zainteresowanym tematem dochodzenia do akceptacji bardzo trudnych sytuacji, jakie nas w życiu dotykają. Często  bowiem dopiero wtedy budzą się w nas „demony”. Bardzo prawdziwie w tym kontekście brzmią słowa polskiej noblistki Wisławy Szymborskiej, że: „Tyle wiemy o sobie, ile nas sprawdzono. Mówię to Wam ze swego nieznanego serca”.

Wanda Majchrzak